Mbretëresha Geraldinë, një figurë e brishtë në pamje, por e qëndrueshme në dinjitet

Mbretëresha Geraldinë, një figurë e brishtë në pamje, por e qëndrueshme në dinjitet, u nda nga jeta më 22 tetor 2002. Ajo ishte një mbretëreshë që i kapërkonte kufijtë e titujve dhe epokave, dhe historia e saj nuk u mbyll me atë ditë. Geraldinë Apponyi de Nagyappony lindi më 6 gusht 1915 në Budapest, në një familje aristokratike hungareze. Fëmijëria dhe rinia e saj u formuan në një Evropë që ende mbante plagët e Luftës së Parë Botërore, ndërsa rendi i vjetër aristokratik po përballej me ndryshime të thella politike dhe shoqërore.

Ajo u rrit në një botë ku emrat, prejardhja dhe protokolli kishin peshën e tyre, por fati do ta çonte përtej kufijve të kësaj bote, drejt një vendi që po përpiktej të ndërton institucionet e një shteti modern dhe të gjejë vendin e vet në Evropë. Takimi me Mbretin Zog I do të ndryshonte rrjedhën e jetës së saj. Dashuria e tyre mori formë në një kohë kur Shqipëria, nën drejtimin e monarkisë, kërkonte të forconte marrëdhënie me Evropën dhe të afirmonte identitetin e saj shtetëror. Martesa e tyre u kthye në një ngjarje të rëndësishme kombëtare, e ndjekur me kureshtje edhe përtej kufijve shqiptarë. Geraldina, e re në moshë dhe e hijshme në paraqitje, u bë Mbretëresha e shqiptarëve, duke sjellë në oborrin mbretëror një përzierje të vëçantë elegancë evropiane, edukatë aristokratike dhe një ndjeshmëri që do të shfaqej sidomos në marrëdhënien e saj me njerëzit.

Por pas shkëlqimit të ceremonive dhe fotografive historike fshihej edhe një përshpërimi i ri. Ajo nuk do të thoshte vetëm të përfaqësoje një kurorë, por edhe të njihje një popull me zakone, tradita, plagë dhe shpresat e ndryshme nga ato të botes ku ishte rritur. Geraldina do të përpiktej ta përmbushte këto detyra jo vetëm përmes rolit të saj ceremonial, por edhe përmes një pranisë me njerëzore, duke u afruar me nevojat e shoqërisë shqiptare.

Më 5 prill 1939, lindi djali i saj i vetëm, Princi Leka, trashëgimtari i fronit mbretëror. Lindja e tij u përjetua si një çast i gëzimi dhe shpresë për familjen mbretërore dhe për ata që besonin në vazhdimësinë e monarkisë. Por koha nuk do të lihte gjatë ta shijonin këtë gëzim. Vetëm dy ditë më vonë, më 7 prill 1939, Italia fashiste pushtoi Shqipërinë. Për Geraldinën, e cila sapo ishte bërë nënë, historia u shfaq në trajtën e saj më të ashpër: në një anë, fillimi i jetës së djalit të saj; në tjetër, rrenimi i sigurisë dhe i ardhmës që kishte menduar për familjen e vet.

Një mbretëreshë që e kuptoi kurorën si shërbim

Koha e Geraldinës si mbretëreshë në Shqipëri qe e shkurtë, por kujtimi i saj u lidh ngushtë me veprimtarinë humanitare dhe interesimin për shtresat më të pamundura të shoqërisë. Në një vend ku varfëria, mungesa e ardhurave dhe shtresat më të pamundura ishin një realitet i vërtetë, Geraldina do të shfaqej si një mbretëreshë që nuk kishte frikë të shfaqej në mesin e njerëzve, por që kishte një zemër që do të ndante dhe do të ndihmonte. Ajo do të shfaqej si një mbretëreshë që nuk kishte frikë të shfaqej në mesin e njerëzve, por që kishte një zemër që do të ndante dhe do të ndihmonte.