Rama përdor karriget për të kontrolluar perceptimin publik

Edi Rama ka publikuar sërish në rrjetet sociale një video me një tryezë dhe disa karrige, të shoqëruara me mesazhin "Dialog". Është një tjetër ftesë drejtuar studentëve që protestojnë që prej 13 tetorit dhe kërkojnë dorëheqjen e tij, por edhe një tjetër episod i një strategjie komunikimi që kryeministri po përdor përballë krizës. Në pamje të parë, Rama paraqitet si një politikani që kërkon bisedime, ndërsa studentët si pala që refuzon çdo mundësi marrëveshjeje. Por nëse shohim mënyrën si kryeministri e ka ndërtuar këtë komunikim, del një tjetër interpretim: Rama duket më i interesuar të fitojë betejën e imazhit sesa të krijojë kushtet për një zgjidhje politike. Kjo nuk është një çështje e vogël. Në një situatë kur paraqitet kryeministri, ndodhin përplasje mes protestuesve dhe forcave të rendit, ai zgjedh të publikojë pamje të karrigeve bosh. Ndërsa studentët kërkojnë largimin e tij, ai vazhdon të u ofrojë një tryezë, pa sqaruar çfarë është i gatshëm të negociojë dhe cilat përgjegjësi merr qeveria për krizën. Këtu qëndron edhe kontradikta e gjithë kësaj historie. Rama nuk po i përgjigjet drejtpërdrejt kërkesës kryesore të protestuesve, por po përqëndrohet në ndryshimin e objektit të debatit. Nga pyetja se përse studentët kërkojnë dorëheqjen e kryeministrit, diskutimi zhvendoset te pyetja se përse studentët nuk pranojnë dialogun. Në këtë mënyrë, vetë refuzimi i dialogut kthehet në argument politik kundër protestës. Karriget që stafi i Kryeministrisë vendos në trotuar dhe që protestuesit i përmbysin ose i largojnë, nuk janë më thjesht objekte simbolike. Ato bëhen pjesë e një përballeje për mënyrën si publiku e kupton krizën. Rama i përdor për të treguar gatishmërinë e tij për bisedime, ndërsa protestuesit i largojnë për të deshmuar se nuk pranojnë një dialog që nuk përfshin kërkesën e tyre për dorëheqje. Por në këtë përballeje simbolike, kryeministri ka një avantazh të rëndësishëm. Ai kontrollon mënyrën si e paraqet mesazhin e vet, përzgjedh pamjet që publikon dhe ndërton një rrëfim ku qeveria shfaqet si pala e arsyeshme, ndërsa protesta si pengesa për zgjidhjen e konfliktit. Kjo është edhe arsyeja pse videot e Ramës duhen lexuar përtej mesazhit të tyre të drejtpërdrejtë. Nëse kryeministri do të synonte vetëm hapjen e një dialogu, mund të paraqiste publikisht një propozim konkret, të sqaronte çfarë kërkesash pranon dhe të përcaktonte mekanizmin institucional për trajtimin e tyre. Në vend të kësaj, komunikimi i tij publik përqëndrohet te ftesa, refuzimi dhe reagimi i protestuesve. Natyrisht, kjo nuk provon se Rama nuk dëshiron asnjë marrëveshje. Por tregon se ftesa për dialog po e përdor edhe për një qëllim tjetër politik: për të ndikuar mënyrën si opinioni publik vlerëson protestën dhe përgjegjësinë për vazhdimin e krizës. Dhe këtu duhet bërë një dallim i rëndësishëm. Dialogu është një instrument për zgjidhjen e konflikteve, por mund të përdoret edhe si instrument komunikimi për t'ia kaluar palës tjetër përgjegjësinë e dështimit. Në rastin e Ramës, pikërisht kjo e dyta duket se po merr parësinë. Kryeministri nuk ka nevojë që studentët të pranojnë menjëherë ftesën për të përfitor politikisht nga publikimi i saj. Edhe refuzimi i shërben komunikimit të tij. Sa herë studentët përmbyasin një karrige, ai mund ta paraqesë këto veprime si provë se protesta nuk kërkon marrëveshje. Sa herë protestuesit përsërisin thirrjen për dorëheqje, kryeministri mund ta përdorë për të argumentuar se ata nuk pranojnë diskutimin e problemave.