Odise Cenaj, një shkollë e vështirë për flamurin grek
Odise Cenaj, një nxënës shqiptar, u bë çështje për të gjithë Greqinë në vitin 2000 për shkak të prejardhjes së tij shqiptare. Ai u refuzua të mbante flamurin grek në paradën shkollore, por sot ai është një mjek i suksesshëm në Nju-Jork.
Odise Cenaj është një shkollë e vështirë për flamurin grek. Në vitin 2000, ai ishte një nxënës i shkëlqyer në qytezën Nea Mihaniona, pranë Selanikut, Greqi. Ai kishte fituar të drejtën të mbante flamurin grek në paradën shkollore, por për disa, notat e tij nuk mjaftonin. Pengesa ishte prejardhja e tij shqiptare.
Polemika të ashpra shpërthyen në vitin 2000 dhe u përsëritën tre vjet më vonë. Prindër, qarqe të ekstremit të djathtë dhe politikanë kundërshtuan pjesëmarrjen e tij si flamurmbajtës. Mes zërave më të fortë kundërshtues ishte edhe prefekti i atëhershëm i Selanikut, Panajotis Psomiadhis, i cili deklaronte se grek lind, nuk bëhesh.
Cenaj, me këshillën e familjes së tij, hoqi dorë për të ulur tensionet. Kanë kaluar shumë vite prej atëherë dhe tashmë flamurin grek e kanë mbajtur edhe nxënës me prejardhje shqiptare apo nga vende të tjera që kanë emigruar në Greqi. Por historia e tij mbeti një nga rastet më të njohura të debatit për përkatësinë dhe pranimin e fëmijëve të emigrantëve.
Sot, në prag të përvjetorit të 28 Tetorit, ai rikthehet te kjo përvojë në një intervistë për gazetën greke “Kathimerini”, e cila përshkruan se çfarë ka ndodhur me jetën e tij.
Në vitin 2004 ai u largua për studime në Shtetet e Bashkuara. Ndihmën vendimtare ia dha shkencëtari grek Stelios Papadhopulos, i cili kishte trokitur në derën e familjes pas polemikës së flamurit. Prindërit e ndoqën disa vite më vonë.
Studioi Fizikë në Boston College, vazhdoi në Harvard dhe sot punon si mjek anatomopatolog e pedagog në NYU Langone Health, në Nju-Jork.
Jeton me bashkëshorten Blerta, gjithashtu me prejardhje shqiptare, dhe dy fëmijët e tyre. I kujton fyerjet pa dyshim dhe tregon se fillimisht ishte zemëruar, por mbështetja që mori nga njerëz anembanë Greqisë e ndihmoi ta kapërcente atë përvojë.
Dhe për Greqinë nuk shpreh mëri. Miqtë më të ngushtë i ka ende në Selanik. Kujton ngrohtësinë e fqinjëve që pritën familjen e ardhur nga Shkodra dhe ëndërron që, pas pensionit, të jetojë sërish pranë detit. Ndoshta edhe në Mihaniona, aty ku dikur prejardhja e tij u kthye në pengesë për të mbajtur një flamur.