Poshtërimi i Erion Veliajit dhe mësimet që nuk i nxjerrin idiotët

Erion Veliaj ka qenë një yll i shoqërisë civile dhe i ambasadave perëndimore në Shqipëri që nga fillimi i viteve 2000. Më pas u bë ylli i Rilindjes, falë mbështetjes së jashtëzakonshme të kreut të saj, Edi Rama. Ai nisi si ministër i Punëve dhe përfundoi pikërisht në kolltukun që kishte ngrohur kreu i organizatës para se të bëhej kryeministër. Karriera e tij identike, stil propagande po ashtu, e bindi jo vetëm idiotët, por edhe njerëz me një barrë mend se ai ishte pasardhësi. Erion Veliaj u përdor si qen sulmi nga Rama për të poshtëruar kundërshtarët brenda partisë dhe ata që e përballej. Deliri dhe cektesia politike bënë që ai të mos kuptonte kurrë se jeta ka një ligj të ashpër: "T'i bësh tjetrit, do ta gjejsh vetë". Thënë kjo, ai u tregua aq i verbër, sa nuk e kuptoi kurrë kujt po i shërbente me atë verbëri. Sot, ai është njeriu më i poshtëruar ndër të gjithë ata që Edi Rama ka hedhur në makinën grirëse të mishit, organizatën e vet partnere që quhet SPAK. Gjithçka që i ka ndodhur Erion Veliajit duhet të shërbejë si manual për secilin nga 82 deputetët e Rilindjes. Ngritja, shkëllqimi dhe poshtërimi i tij do të jenë fati i secilit prej tyre. Dhe secili prej tyre duhet ta kuptojë se Veliaj e pësoi nga mungesa e guximit, nga arroganca e pushtetit dhe nga mediokriteti politik. Të kishte guxim, së paku do të duhej të tentonte ta "vriste" Ramën politikisht menjëherë pasi mori mandatin e tretë në krye të bashkisë. Po të mos ishte treguar arrogant nga pushteti, do të kishte pasur besnikë dhe jo servilë e interesaxhinj për të çuar përpara qëllimet e tij politike. Po të mos ishte mediokër në politikë, do të kishte njohur karakterin e Edi Ramës që kur ishte çilimi në shoqërinë civile. Ai nuk pati asnjë prej këtyre cilësive dhe sot është njeriu më i poshtëruar në radhët e viktimave që Edi Rama ka sakrifikuar për pushtet. I poshtëruar jo sepse një ditë e morën për leckash nga burgu i Durrësit dhe e çuan në Fier. Por i poshtëruar sepse i kanë ngulur thikën pas shpine njerëzit e tij më të afërt. E tradhtoi i pari Arbjan Mazniku, shoku i ngushtë. E la vetëm Endri Fuga, gjithashtu dikur shok për kokë. E turpëruan anëtarët e këshillit bashkiak në bllok, duke votuar për shkarkimin e tij pa u menduar dy herë. I shiti edhe Fatmir Xhafaj, për të cilin Veliaj rrezikoi karrierën e vet duke e bërë deputet. Dhe, në fund, e tradhtoi edhe prifti që e bekoi në altar, Toni Gogu. Unë nuk pres që dikush të reflektojë, pasi ata janë një klub të pabesësh, intrigantësh e hajdutësh. Por e bëra këtë shkrim si parashkrim të fatit të secilit. Se së paku, nuk dyshoj që nuk dinë shkrim e këndim.