Dom Ernest Troshani Simoni, një jetë e kryqëzuar nga persekutimi dhe e kurorëzuar nga falja

Dom Ernest Troshani Simoni është një nga ata shpirtra që nuk kanë nevojë të shpallin madhështinë e tyre. Ai është një prift që ka jetuar në një botë ku besimi në Zotin u shpall armik i një pushteti që pretendonte të zotëronte jo vetëm jetën e njerëzve, por edhe ndërgjegjen e tyre. I lindur më 18 tetor 1928 në Troshan të Lezhës, në një familje thellësisht besimtare, Ernesti e nisi herët udhën e përkushtimit. Në moshën 10-vjeçare hyri në kolegjin francez të Troshanit, duke hedhur hapat e para drejt meshtarisë, në një mjedis ku lutja, përkushtimi, shërbesa dhe dashuria për të afërmën përpinin jo vetëm mësimet fetare, por edhe një mënyrë të jetuarit.

Por koha që do të përkiste rinisë së tij nuk ishte një kohë e zakonshme. Ishte koha kur Shqipëria po përjetonte përmbysjen e dhunshme të rendit politik, kur ideologjia komuniste nisi të godiste institucionet fetare dhe kur besimi në Zot u shpall armik i një pushteti që pretendonte të zotëronte jo vetëm jetën e njerëzve, por edhe ndërgjegjen e tyre.

Në vitin 1948, kur persekuti i fetarëve mori përmasa tragjike, kuvendi francez i Troshanit u bastis dhe u shndërrua në një vend torture. Fëmijërit u vrane, ndërsa rishpërfaqësuesit u shpërndanë. Ernesti ishte vetëm njëzet vjeç. Para tij u mbyll një botë dhe nisi një tjetër, e mbushur me ndalime, mbikëqyrje dhe rrezikun e përhershëm që përmbente vetë fakti i besuarit.

Regjimi e dërgoi të punonte si mësues në një fshat të largët malor. Me pas kreu shërbesën e detyrueshme ushtarak dhe, në kushte të vështira, vijoi studimet teologjike në fshehtësi. Më 7 prill 1956 u shugurua meshtar në Shkodër. Ai nuk u bë pjesë e një urdhri të lirë për të ushtruar misionin e vet, u bë meshtar në një vend ku vetë meshtaria mund të kthehej në një dënim me vdekje.

Për më shumë se shtatëdhjetë vjet shërbeu në famulli të ndryshme, mes njerëzve të thjeshtë, në fshatra dhe krahina ku prifti ishte jo vetëm udhërrëfyes shpirtëror, por edhe një prani ngushëlluese për familjet që kërkonin të ruanin besimin dhe dinjitetin. Në një Shqipëri që po shtyhej me dhunë drejt ateizmit shtetëror, ai vazhdoi të besonte se njeriu nuk mund të privohet nga e drejta për të kërkuar kuptimin e jetës, për të lutur Zotin dhe për të shpresuar përtej frikës.

Më 7 prill të këtij viti, 2026, ai shënoi 70-vjetorin e shugurimit meshtarak. Shtatëdhjetë e shtatë vjet shërbesë, në të cilat fjala e Ungjillit nuk ishte për të një strehë nga vuajtja, por një mënyrë për të qëndruar brenda saj pa u thyer shpirtërisht.

Ishte nata e Krishtlindjes së vitit 1963 kur jeta e Dom Ernestit mori kthesën më të dhimbshme. Pas kremtimit të Meshës, ai u arrestua dhe u dërgua në burgun e Shkodrës. Në një vend ku pushteti kishte shpallur luftë ndaj feve, prifti që kishte përcjellë njerëzve mesazhin e lindjes së Krishtit u trajtua si armik i shtetit.

Sipas biografisë zyrtare të Vatikanit, ai u dënua fillimisht me vdekje, por dënimi iu kthye në vite burgimi dhe punë të detyruar. Në përshkrimet biografike të jetës së tij dokumentohet se vuajti rreth 18 vjet në burgje dhe kampe punë, dymbëdhjetë prej tyre në minierë.

A mund të përfytyrohet më qartë absurdi i një regjimi që i frikësohej një meshe? Çfarë kërcënim për pushtetin mund të sillte fjala e Krishtit, përveç se t'i kujtonte njerëzve se asnjë autoritet tokësor nuk ka të drejta ta shpallë veten zot të ndërgjegjes njerëzore?

Përgjigja gjendet pikërisht në frikën e pushtetit totalitar ndaj asaj që nuk mund ta zotëronte plotësisht: shpirtin e lirë.

Në burg, Dom Ernesti...