Edi Rama: një udhëheqës që shkon nga revolucioni në pushtet

Me sa duket, kur Edi Rama ishte student, rinia kishte të drejtën të kërkonte largimin e udhëheqësit. Kur Edi Rama u bë udhëheqës, rinia e humbi këtë të drejtë.

Pushteti është një gjë e mrekullueshme. Ai mund ta bëjë një njeri njëkohësisht qesharak dhe të rrezikshëm. Mund ta kthejë një mbrojtës të lirisë në admirues të shkopit të gomës, një kundërshtar të dhunës policore në komandant të policisë dhe një demokrat të flaktë në një udhëheqës që mendon se largimi i tij nga pushteti do të ishte fatkeqësi kombëtare.

Për këtë nuk ka nevojë të studiohen diktaturat e botës. Mjafton të lexosh librin "Refleksione të Edi Ramës", botuar në vitin 1991, dhe pastaj të dëgjosh fjalimin që ai mbajti përpara drejtuesve të Policisë së Shtetit.

Në librin e parë flet një djalë i ri që kërkon liri. Në fjalimin e dytë flet një kryeministër që kërkon të mbrojë pushtetin policia. Të dy mbajnë të njëjtin emër. Madje, shqiptaret e dine, janë edhe i njëjti person.

Në vitin 1991, Edi Rama ishte një pedagog i ri që mbështeste revoltën studentore. Ai i shkruante një letër të hapur Ramiz Alisë dhe i kërkonte të dëgjonte qytetarët, të ndalonte frikësimin e tyre dhe të pranonte se vendi kishte nevojë për ndryshim. E akuzonte udhëheqjen komuniste për arrogancë, për shtypje të mendimit ndryshe dhe për përdorimin e policisë kundër popullit.

Në vitin 2026, Edi Rama doli përpara policisë me një gur në dorë dhe mbajti një fjalim kundër studentëve që protestojnë për largimin e qeverisë së tij. Protestuesit, sipas tij, qenkan të verbuar, të ekstremizuar, të paditur, të manipuluar nga armiqtë e Shqipërisë dhe të paaftë për të lidhur shtatë fjalë bashkë.

Në fakt, kryeministri nuk ka ndryshuar shumë. Ai vazhdon të jetë revolucionar. Vetëm se tani revolucioni i tij ka për detyrë të ruajë qeverinë nga revolucionarët e tjerë.

Dikur, Ramiz Alia përballë studentëve që kërkonin demokraci, kishte edhe një aparat shtetëror që duhej të mbrojë pushtetin. Sot, Edi Rama ka studentë që kërkojnë largimin e tij dhe një aparat shtetëror që duhet të mbrojë rendin. Krahasimi nuk i bën regjimet identike, por nxjerr në pah një zakon të vjetër të udhëheqësve shqiptarë: sapo njerëzit kërkojnë largimin e tyre, pakënaqësia e qytetarëve fillon të duket komplot kundër shtetit.

Edi Rama i ri e urrente këtë arsyetim. Edi Rama kryeministër e ka përvetësuar aq mirë, sa tani mund t’i japë mësim edhe të tjerëve.

Por nuk është Edi Rama shqiptari i pari që e ka ngatërruar fatin e vendit me fatin e karriges së tij. Para tij ishte Sali Berisha.

Në vitin 1997, kur Shqipëria u përshkoi nga revolta pas shembjes së firmave piramidale, Sali Berisha zgjodhi të ruante pushtetin edhe përballe një vend që po shkonte drejt katastrofës. Gjatë krizës, shteti u shpërbeu, depo të armëve u hapën, mijëra armë ranë në duart e qytetarëve dhe vendi u zhyt në dhunë. Berisha mbante përgjegjësi politike si president i Republikës për mënyrën si u administrua ajo krizë.

Ai nuk pranonte ta kuptonte se një vend mund të vazhdonte të ekzistonte edhe pa Sali Berishën president.

Sot, Edi Rama nuk është në situatën e vitit 1997 dhe Shqipëria nuk ndodhet para se një katastrofë. Por në fjalimin e tij dëgjohet një arsyetim i njohur: ata që kërkojnë largimin e udhëheqësit kërkojnë shtetin, ata që protestojnë kundër tij u shërbejnë armiqve të Shqipërisë dhe ata që kërkojnë ndryshim po rrezikojnë të ardhmen e vendit.

Berisha më 1997 e trajtoi mbijetesën e pushtetit të tij si çështje kombëtare. Rama sot e paraqet qëndrimin e tij deri në vitin 2029 si një detyrim që qytetarët duhet ta pranojnë, pavarësisht protestave.

Sigurisht, ka një ndryshim midis tyre. Berisha kishte armiq të brendshëm. Rama ka edhe armiq ndërkombëtarë. Në protestat kundër qeverisë së tij ai ka zbuluar ANTIFA-n, Rusinë, Iranin, shërbimet e huaja dhe një ushtri të tërë njerëzish që, për ndonjë arsye të pashpjegueshme, qenkan bashkuar për të hequr Edi Ramën të drejtën të...