Shkopinjtë e policisë dhe padrejtësia që nuk harrohet

Një rrëfenjë e vjetër tregon se një mbret i besoi një hoxhë të ditur edukimin e djalit të tij, trashëgimtarit të fronit. Por një ditë, hoxha mori shkopin dhe e goditi fort në shpinë, pa asnjë shkak. Princi nuk e kuptoi kurrë arsyen e atij ndëshkimi, por as nuk e harroi.

Kaluan shumë vite. Mbreti vdiq dhe princi trashëgoi fronin. Një nga punët e para që bëri ishte të thirriste mësuesin e tij, tashmë të moshuar. "Hoxhë efendi, të kam thirrur të më përgjigjesh për një pyetje që më mundon prej vitesh. Përse më godite atë ditë, kur nuk kisha bërë asgjë?" pyeti princi.

"Hesht!" iu përgjigj mësuesi.

"Por unë nuk bëra asgjë!" tha princi.

"Të thashë, hesht!" iu përgjigj mësuesi.

Princi nuk e kuptoi kurrë arsyen e atij ndëshkimi, por as nuk e harroi. Ai e kujtua se ai që e ushtron padrejtësinë mund ta harrojë që tashmë, por ai që e pëson mund ta mbajë mend gjithë jetën.

Kjo rrëfenjë më kujtua këto ditë, duke parë ngjarjet në Tiranë. Studentët dhe gjimnazistët janë goditur, të rinjtë janë prangosur, njerëzit janë lënduar, gazetarët janë goditur gjatë kryerjes së detyrës. Kemi parë edhe policë të plagosur, sulme ndaj tyre dhe shkatërrim të pronës.

Një shkop mund ta shpërndajë një turmë, një arrestim mund ta largojë një student nga sheshi, gazi dhe uji mund ta zbrazin bulevardin, por asnjëra prej tyre nuk e fshin kujtesën e padrejtësisë.

Pushteti e harron shpejt dhunën që ushtron, por njerëzit nuk e harrojnë lehtë dhunën që pësohen.

Hoxha e dinte se princi do të bëhej mbret. Sot askush nuk e di se çfarë do të bëhenë nesër studentët që protestojnë në rrugët e Tiranës, por një gjë është e sigurt: ata do ta mbajnë mend mënyrën se si u trajtuan sot.