Gjergj Luca, një sipërmarrës që ndërton ekonomi rurale në Navaricë

Gjergj Luca është një sipërmarrës që nuk e bënë institucionet, por e bënë një njeri i vetëm. Ai shkon atje ku punohet, ndalet përpara njerëzve të punës dhe u jep zë përpjekjeve të tyre. Sepse një vend nuk zhvillohet vetëm nga fjalët që thuhen për të, por nga duart që e ndërtojnë çdo ditë.

Ai është një nga ata që nuk mund të qëndrojnë indiferent përballë punës së njerëzve. Nuk mund të mos flasin, të mos vlerësojnë, të mos entuziazmohen kur përballen me njerëz që, larg zhurmës, debateve dhe vëmendjes publike, ndërtojnë me mund, përkushtim dhe besim të ardhmen e tyre. Për ta, puna nuk është thjesht një mënyrë për të siguruar jetesën, por një vlerë që meriton të njihet, të promovohet dhe të kthehet në shembull për të tjerët.

Sipërmarrësi Gjergj Luca është një prej atyre njerëzve që e shohin punën jo vetëm si themel të sipërmarrjes, por edhe si një forcë që mund të ndryshojë shoqërinë. I përfshirë me mish e me shpirt në sipërmarrjet e tij, ai e njeh nga afër peshën e mundit, përgjegjësinë e përkushtimit dhe rendësinë e këmbënguljes. Por vëmendja e tij nuk mbetet e kufizuar brenda mureve të bizneseve që ka ndërtuar, Brenda gjigandit Rozafa.

Kësaj here, Luca është larguar nga qendrat e mëdha të aktivitetit të tij, nga ritmi i sipërmarrjeve të Rozafës, nga politika e ditës dhe debatet që shpesh e mbajnë Shqipërinë të mbërthyer në një rreth vicioz fjalësh. Ka zgjedhur të shkojë atje ku njerëzit punojnë, ku toka punohet me duar, ku familjet ndërtojnë ekonominë e tyre me durim dhe ku e ardhmja nuk pret premtime, por kërkon angazhim të përditshmëm.

Destinacioni i tij këtë herë është Navarica, fshati i vjetër i jugut të Shqipërisë, në zonën e Dhivrit, në Bashkinë Finiq, në qarkun e Vlorës, pranë Sarandës. Një vend me identitetin e vet, me peizazhin malor, burimet ujore dhe traditat e një jete rurale që vazhdon të mbështetet te toka dhe te puna e njerëzve.

Në këtë hapësirë, larg zhurmës së qytetit, Luca ka sjellë në vëmendje një histori sipërmarrjeje familjare që meriton të tregohet. Një familje që është kthyer nga Greqia, ndërsa djali është kthyer nga Gjermania, duke zgjedhur të investojnë energjinë dhe përvojën e tyre në vendin e origjinës. Në vend që ta shohin emigracionin si një rrugë pa kthim, ata kanë vendosur të ndërtojnë, jo të presin; të prodhojnë, jo vetëm të kërkojnë; të investojnë në vendin e vet, jo ta shohin largimin si të vetmen mundësi.

Këtu, në këtë hapësirë ku natyra ofron begatinë e saj dhe njeriu i jep asaj vlerë përmes punës, gjen një pjesë të rëndësishme të asaj që mund të quhet ekonomi rurale e gjallë. Perimet, frutat, shpendët, dhitë dhe prodhimet e tjera të fermës janë pjesë e një cikli ku toka, dija praktike dhe përkushtimi familjar ndërtojnë për të krijuar një ekonomi që mbështetet te prodhimi dhe te lidhja me traditën.

Nuk është thjesht çështje e të pasurit një fermë apo një biznes, por një mënyrë për të krijuar një ekonomi që mund të mbështetet te prodhimi dhe te lidhja me traditën.