Dy Shqipëritë që përplasen në Tiranë

Në Tiranë, dy Shqipëritë përballen mes besnikërisë dhe revoltës. Njëra pjesë e shoqërisë vazhdon të njohë qeverinë e Edi Rame për zhvillimin e turizmit dhe ekonomisë, ndërsa tjetra proteston kundër korrupsionit, kostoja e lartë e jetës dhe mungesës së perspektivës.

Në rrugët e Tiranës, dy Shqipëritë përballen mes besimit të pushtetit dhe revoltës së qytetarëve që kërkojnë një të ardhme më të mirë. Një taksist i thotë një turist: "Shqipëria nuk po përjeton vetëm një konflikt mes qeverisë dhe protestuesve. Përballen njëri-tjetrit qëndrojnë dy menyrat të ndryshme për ta parë vendin, zhvillimin e tij dhe të ardhmen."

Njëra pjesë e shoqërisë vazhdon të besojë se qeveria e Edi Rame ka sjellë përparim, sidomos përmes turizmit dhe rritjes ekonomike. Tjetra sheh pas kësaj pamjeje një realitet shumë më të vështirë: korrupsion, pabarazi, kostoja e lartë e jetës dhe një shtet që nuk u përgjigjet nevojave të qytetarëve.

Njëri prej taksistëve e mbron qeverinë, duke iu referuar turisteve që mbushin rrugët dhe hotelet, si dhe ndryshimeve që ka pasur kryeqyteti. Sipas tij, protestat janë të nxitura nga opozita, e cila kërkon të destabilizojë vendin. Tjetri, një shofer tjetër, shpreh solidaritet me njerëzit që kanë dalë në rrugë. Kur vjen momenti i pagesës, ai pyet: "E si mund të të kërkoj para?"

Një gjest i vogël, por domethënës, që zbulon se pas debatit politik qëndron edhe një ndjenjë e pakënaqësisë. Këto dy qëndrime përmbledhin një ndarje që shkon përtej partiake.

Për disa, zhvillimi i dukshëm i viteve të fundit është provë se qeveria po e çon vendin në drejtimin e duhur. Për të tjerët, fasada e një Shqipërie turistike, me ndërtime të reja dhe çmime të larta të pronave, fsheh probleme të pazgjidhura, të cilat rëndojnë mbi jetën e përditshme.

Në njërin anë qëndrojnë ata që i japin ende pushtetit kohë dhe besim; në tjetrin, ata që mendojnë se pritja ka zgjatur mjaftueshëm dhe se premtimet nuk mund të zëvendësojnë me rezultatet konkrete.

Në këtë përplasje, protestat nuk janë vetëm shprehje e pakënaqësisë ndaj një qeverie. Ato janë edhe reagim ndaj një modeli zhvillimi, që sipas kundërshtarëve të tij, prodhon pasuri për një pakicë, ndërsa për pjesën tjetër të shoqërisë e ardhmja bëhet gjithnjë e më e pasigurt.

Kostoja e jetës, pagat e ulëta, qiratë e larta dhe vështirësia për të siguruar shërbime publike cilësore janë pjesë e përditshmërisë së shumë familjeve. Në një vend ku një pjesë e konsiderueshme e njerëzve mbështeten te paratë që u dërguan te afërmët emigrantë, rritja ekonomike nuk përkthehet domosdoshmërisht në mirëqenie për të gjithë.

Bumi i ndërtimeve dhe i pasurive të paluajtshme është një nga simbolet më të dukshme të këtij kontrasti. Ndërsa kryeqyteti ndryshon pamje dhe rriten vazhdimisht çmime të pronave, shumë qytetarë e kanë gjithnjë e më vështirë të përballojnë blerjen e një banese.

Pyetjet për burimin e kapitaleve që financojnë këtë bumi, për informalitetin ekonomik dhe për përqendrimin e pasurisë te grupe të kufizuara nuk mund të zëvendësohen me fotografi të një qyteti modern. Dyshimet për korrupsionin dhe lidhjet mes politikës dhe interesave ekonomike, kërkojnë hetim dhe transparencë dhe jo vetëm kundërpërgjigje politike.

Në këtë realitet, bujqësia përballen me vështirësi, shërbimet publike nuk u përgjigjen gjithmonë pritshmërive dhe të rinjtë vazhdojnë të shohin emigrimin si një mundësi për të ndërtuar jetën që nuk arrijnë ta sigurojnë në vendin e tyre.

Largimi i tyre nuk është thjesht një statistikë demografike. Ai është shenjë e humbjes së besimit te mundësia për të ecur përpara përmes punës dhe meritës. Ndërkohe, shtresa e mesme, e cila mund të ishte një mbështetje për stabilitetin ekonomik dhe shoqëror, përballon vështirësi të mëdha.