Protestuesit e sotëm dhe mungesa e arsimit
Fëmijët protestojnë për mungesën e arsimit, konkurrencën e padrejtë dhe presionin për të shkuar në miting, duke krijuar një situatë të rrezikshme për vendin.
Gjithë këto ditë jam munduar të kuptoj kush janë ata që protestojnë. Pse kanë dalë në rrugë? Pse nuk kanë frikë nga policia? Cili është identiteti i protestuesit? Në cilin laborator social u krijua? Pse nuk ka ekzistuar as në vitin 1990, as në vitin 2000, as në vitin 2010, as në vitin 2020? Pse këta protestues nuk e kemi parë më parë? Ai ka qenë i vogël dhe ka pritur sa të rritet për të gjuajtur me gurë. Sipas meje, këta lloj protestuesi e ka krijuar i vetmi institucion që nuk duhet ta krijonte: shkolla. Dobësimi pa kthim i arsimit për 30 vjet ka krijuar një kategori sociale që nuk ka më frikë nga shteti. Duke mos i mësuar asgjë, shkolla i ka mësuar këtyre fëmijëve vetëm një gjë: të urrejnë shtetin. Pasioni me të cilin ata shqyenë semaforët, kangjellat, koshat, trotuaret dhe dritaret është diçka e habitshme. Të gjitha këto sende që rregullojnë jetën tonë të përditshme atyre u dukën si armët me të cilat i sulmon armiku i tyre kryesor: shteti. Kur janë në protestë, ata mendojnë se janë në luftë. Semaforët u ngjajnë si sytë e kuq të armikut, kamerat mbi shtylla janë dylbitë me të cilat ai i vëzhgon, shtyllat e rrugëve u dukën si shkopinj gome, dritaret janë syzet me të cilat armiku mbrohet nga molotovi i tyre, kurse koshat janë çantat ku armiku fsheh uniformën e luftës. Megjithëse të gjitha këto objekte u shërbejnë dhe vetë protestuesve, ata nuk i duan. Sikur t’i kishin mundësi, do të digjnin çdo godinë dhe do të prishnin çdo urë, siç do të bëja dhe unë sikur të isha në një klasë me ta. Kur i shikoj, më kujtohet veta kur isha student në vitin 1990. Edhe atëherë studentët dolën për të kërkuar rrëzimin e qeverisë, por ata nuk thyen asnjë xham, nuk dogjën asnjë kosh dhe nuk shqyen asnjë trotuar. Edhe për këta shkak komunistët dorëzuan pushtetin pa rrahur njeri, sepse studentët që ua morën pushtetin nuk e bënë veten për të rrahur. Megjithatë, në atë kohë studentët kishin më shumë arsye për të djegur. Atëherë nuk kishte pronë private dhe çdo gjë ishte e shtetit. Me kriteret e protestuesit të sotëm, që mendon se duhet djegur çfarë është e shtetit, do të ishte rrafshuar çdo dyqan buke, çdo magazinë, çdo urë, çdo zyrë dhe çdo makinë policie.