Demokraci apo lotari e kaosit?
Protestat në Shqipëri janë në vazhdim, por askush nuk ka marrë përgjegjësi për dhunën dhe lodhjen që shkakton. Kërkesa e vetme është "të ikë kryeministri", por kjo nuk është një program i qëllimshëm. Protestat nuk kanë emër, subjekt politik, as listë kandidatësh, as program. Partitë ekzistuese do të përdorin zemërimin e sheshit si votë për veten e tyre.
Në çdo luftë të njohur të historisë, armiqtë kanë mbërritur në një moment kur janë ulur përballë njëri-tjetrit. Në Irlandën e Veriut, katolikët dhe protestantët nënshkruan Marrëveshjen e së Premtes së Madhe në vitin 1998. Në Poloni, Solidariteti u ul me regjimin që e kishte burgosur dhe nga ajo tryezë doli fundi i komunizmit. Asnjëri prej tyre nuk e donte tjetrin, por të dy e kuptuan se lufta mbaron vetëm kur dikush ka mandat të flasë në emër të atyre që luftojnë.
Në Shqipëri, kemi një shesh që digjet prej ditësh, por askënd që të flasë në emër të tij. Kemi gurë, molotovë dhe kangjella të shkulura, por asnjë emër, asnjë dokument dhe asnjë tryezë. Kërkesa "të ikë kryeministri" tingëllon e fortë në shesh, por bie përtokë sapo përplaset me Kushtetutën.
Ky është problemi i vërtetë i kësaj proteste: mungesa e ideve përballë gurëve. Kërkesa "të ikë kryeministri" nuk është një program i qëllimshëm, por një kërkesë e vetme. Nëse kryeministri do të jepte dorëheqjen nesër, kryeministrin e ri do ta propozonte e njëjta shumicë parlamentare dhe do ta emëronte i njëjti President.
Nëse një qeveri bie nga zjarri në bulevard dhe jo nga vota apo nga marrëveshja, rregulli i ri i lojës bëhet i thjeshtë dhe i frikshëm. Nesër fiton një parti e re, dhe një parti e vjetër, që nuk e pranon humbjen, nxjerr në shesh dy mijë veta me kapuç, djeg qytetin dhe e detyron vendin të shkojë në zgjedhje.
Një vend që shkon në zgjedhje sa herë dikush ka mjaftueshëm molotovë nuk është demokraci, është lotari e kaosit. Dhe në këtë lotari humbin të gjithë: ekonomia që ikën bashkë me investitorët, qytetarët që paguajnë dëmet, dhe rruga europiane, që nuk pret asnjë vend që nuk di të zgjidhë konfliktet e veta pa zjarr.
Protesta që nuk ka emër nuk mund të fitojë, por as nuk mund të humbasë. Ajo thjesht vazhdon, duke djegur qytetin, duke lodhur qytetarët dhe duke i dhënë pushtetit argumentin më të fortë që.