Foshnja si mjet propagande: një skenë e keqardhjes për Veliajn

Me sa duket ka një kufi të fundit të paturpësisë që disa njerëz nuk e njohin. Pamjet e Ajola Xoxës, me foshnjën e porsalindur në krah, duke hyrë në burgun e Fierit për të takuar Erion Veliajn, janë një ilustrim i neveritshëm i kufirit të kapërcyer. Çfarë duhej të provonte kjo skenë? Çfarë mesazhi duhej të percillet një nënë me një fëmijë të sapolindur në krah, para kamerave, në hyrje të burgut? Se Erion Veliaj është baba? Se ka një familje? Se një fëmijë ka nevojë për të atin? Të gjitha këto janë vërteta, por asnjëra nuk e justifikon përdorimin e një foshnjeje për të prodhuar një spektakël emocional.

Pse duhej të çuar atje një fëmijë kaq i vogël? Pse nuk mund të pritej disa ditë, që takimi të bëhej në kushte normale, larg kamerave dhe fotografëve? Pse duhej pikërisht ajo ditë, pikërisht ai moment dhe pikërisht ajo pamje? Sepse duhej skena. Duhej fotografia. Duhej imazhi i një nënës me foshnjën në krah, që hyn në burg për të takuar bashkëshortin. Një skenë e ndërtuar për të prekur emocionet e publikut, për të zhvendosur vëmendjen dhe për të prodhuar keqardhje.

Kamerat ishin aty, në kohën dhe vendin e duhur. Nuk po flasim për një takim familjar që rastësisht është fotografuar nga ndonjë kalimtar. Po flasim për një shfaqje që u vu në skenë dhe u transmetua për konsum publik. Dhe pjesa e kësaj shfaqjeje u bë një fëmijë që nuk ka asnjë mundësi të zgjedhë nëse deshiron të jetë pjesë e saj.

Kjo është ajo që e bën të neveritshme të gjithë këtë histori. Nuk u mjaftuan me përdorimin e politikës, të deklaratave, të intervistave dhe të çdo lloj argumenti tjetër për të ndërtuar imazhin e viktimës. Tani në këtë teatër duhet të hyjë edhe një foshnjë e porsalindur. Duhet të shfaqet fëmija, që publiku të ndiejë atë që ndoshta fjalët dhe deklaratat nuk po arrijnë ta prodhojnë. Duhet të përdoret imazhi i tij për të ngjallur mëshirë për të atin.

Por çfarë lidhjeje ka një foshnjë me akuzat që po shqyrtohet drejtësia? Çfarë lidhjeje ka një fotografi e tillë me provat, me procedurat dhe me përgjegjësinë që duhet të percaktojë gjykatat? Asnjë. Pikërisht për këto arsye përdorimi i fëmijës është kaq i shëmtuar. Kur nuk mjaftojnë argumentet për çështjen gjyqësore, nxirret në skenë fëmija. Kur nuk mjafton propaganda politike, përdoret emocioni më i fortë njerëzor.

Është e vështirë të kuptohet se si mund të mos i vijë turp dikujt që mendon se një foshnjë mund të përdoret në këtë mënyrë. Një fëmijë nuk është mburojë për prindërit, nuk është instrument për të ndikuar te opinioni publik dhe nuk është material fotografik për të ndërtuar një histori viktimizimi. Ai nuk ka asnjë përgjegjësi për atë që ka ndodhur dhe nuk duhet të paguajë çmimin e ambicive, halleve apo strategjive të të rriturve.

Kjo le të mos na shitet si një moment prekës familjar. Një takim mes babait dhe fëmijës mund të ishte bërë në privatësi, pa asnjë fotograf, pa asnjë kamera dhe pa asnjë nevojë për ta marrë vesh gjithë Shqipërinë. Por atëherë nuk do të kishte spektakël. Nuk do të kishte fotografi që shpërndahen në portale dhe nuk do të kishte skenë për të prodhuar keqardhje.

Nuk është më thjesht një përpjekje për të ndërtuar një imazh publik. Është një përdorim i padenjës i një fëmije që duhej mbrojtur nga gjithë kjo zhurmë. Dhe në vend që të na kërkojnë të prekim zemrat përmes pamjes së tij, ata që e organizuan dhe e përdorën këtë skenë duhet të shohin çfarë kanë bërë.

Ka një dallim të madh mes dhimbjes së një familjeje dhe shfrytëzimit të kësaj dhimbjeje për propagandë. E para meriton respekt, e dyta meriton vetëm përçmim.

Një foshnjë e porsalindur nuk është rekuizitë për spektaklin e askujt. Dhe kur dikush e zbret një fëmijë në këtë nivel, nuk ka më asgjë prekëse në të.