Shpërqendrimi: një mjet i fuqishëm për të sunduar

Shpërqendrimi është një mjet i fuqishëm që përdoret nga ata që sundojnë për të kontrolluar masat dhe të ndikuar në vendimet e tyre. Ai mund të shfaqet në shumë trajta dhe formash, duke u bërë një problem i madh strukturor. Shpërqendrimi është efektiv sepse i josh masat, duke ua larguar vëmendjen nga gjërat që kanë vlerë të rendë dhe duke e përçuar te gjërat që janë të përmbajtura dhe nuk kanë asnjë ndikim në pamjen e përgjithshme.

Shpërqendrimi nuk është aq i dukshëm sa mund të duket. Ai funksionon me efektivitet kur paraqitet si një problem i madh strukturor, por në realitet nuk është aq i madh dhe rëndësia e tij është e diskutueshme. Nëse një njeri i zakonshëm do të pyetëse cilat mendon se janë shpërqendrimet që e largojnë vëmendjen nga pushteti, ai do të përmendte diçka të ngjashme me bukën dhe cirkun. Kjo është e vërtetë deri në njëfarë pikë. Një shoqëri që vlerëson përmbushjen e dëshirave të saj mbi gjithçka tjetër shpërqendrohet dhe kontrollohet lehtë. Ky mekanizëm mund të funksionojë për njëfarë kohe, por nëse një shoqëri është e ndërtuar vetëm mbi dëshirat dhe masat nuk njohin asgjë tjetër përveç hedonizmit, atëherë shoqëria përfundimisht do të bjerë. Kjo do të ndodhë sepse apatia dhe narcizmi do ta pushtojnë njeriun e zakonshëm deri në atë pikë sa ai nuk do të luftojë për shoqërinë e tij ose nuk do të përqëndrohet të krijojë një të nesërme më të mirë. Kjo do ta çojë shpejt një shoqëri drejt shembjes dhe ata që janë në pushtet, të cilët e inkurajuan këtë gjendje, do të shkatërrohen gjatë këtij procesi. Kjo është arsyeja pse një klasë sunduese duhet ta kontrollojë shpërqendrimin. Nëse e shtyn shoqërinë shumë larg në një drejtim, ajo do të shkatërrohet vetë burimin e pushtetit të saj.

Një strategji shumë e efektive do të ishte të lejohej që një shoqëri të binte në një gjendje të përmbushjes së pakufizuar të dëshirave dhe hedonizmi, pastaj, pasi të kishte krijuar një kulturë të shpërqendruar nga hedonizmi, ata të përdorin një reagim kundër kësaj gjendjeje për ta rikthyer shoqërinë në ekuilibër. Dëshirat dhe hedonizmi masiv do të shpërqendronin një brez dhe, nëse ata që janë në pushtet do të financonin dhe promovonin lëvizjen për të luftuar kundër kësaj dekadence, atëherë do të kishin kontrolluar edhe një ose dy breza tjerë. Pasojat e përmushjes së pakufizuar të dëshirave do të shiheshin dhe do të ndiheshin në të gjithë shoqërinë. Ky brez që reagon kundër dekadencës do të i kushtonte tërë jetën rikthimit të shoqërisë në atë që supozohet se kishte qenë, ose në imazhin që ata në pushtet i kishin paraqitur. Nëse këto ideale do të përplaseshin ndërmiqte grupeve të brezave dhe popullsisë, ata që janë në pushtet do të kishin kontrolluar dhe shpërqendruar me sukses dy ose tre breza. Nëndrsa popullsia do të luftonte kundër dekadencës, duke reaguar ndaj saj, ajo do të ulej mundësinë atyre në pushtet të kuptonin motivet dhe ndjenjat e saj dhe me pas t'i pasqyrojnë ato përfaqësive populli.